دوستی با بعضی از آدم ها مثل نوشیدن چای کیسه ای ست ؛ هول هولکی و دم دستی . این دوستی ها برای رفع تکلیف خوبند ؛ اما خستگی ات را رفع نمی کنند . این چای خوردن ها دل آدم را باز نمی کند ؛ خاطره نمی شود ؛ فقط از سر اجبار می خوری شان که چای خورده باشی ؛ به بعدش هم فکر نمی کنی .

دوستی با بعضی از آدم ها مثل خوردن چای خارجی ست ؛ پر از رنگ و بو ... این دوستی ها جان می دهد برای مهمان بازی ؛ برای جوک های خنده دار تعریف کردن ؛ و برای خاطره های دم دستی . اولش حس خوبی به تو می دهند . این چای زود دم خارجی را می ریزی در فنجان بزرگ و می نشینی با شکلات فندقی می خوری و فکر می کنی خوشحال ترین آدم روی زمینی . فقط نمی دانی چرا چای باقی مانده در فنجان ، بعد از یکی دو ساعت می شود رنگ قیر ! یک مایع سیاه و  بد بو ، که چنان به دیواره ی فنجان رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی ، نه چای !

اما دوستی با بعضی آدم ها مثل نوشیدن چای سرگل اصیل ایرانی ست ؛ باید نرم نرم دم بکشد ؛ باید انتظارش را بکشی ؛ برای عطر و رنگش منتظر بمانی ؛ باید صبر کنی ؛ آرام باشی ؛ و مقدماتش را فراهم کنی . باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک ، خوب نگاهش کنی ؛ عطر ملایمش را احساس کنی ؛ و آهسته جرعه جرعه بنوشی و زندگی کنی .

حالا اگر تو هم چنین دوستی برای خودت پیدا نکرده ای ؛ باید به فکرش باشی و اگر داری باید قدرش را بدانی ...